Bir Dilenci Gibi Kapındayım

Gözlerine bakarak içine aşkla dalamıyorum

Gözlerini benden kaçırıyorsun anlamıyorum

Bir parça sevmek çok mu zor sen söylesene

Aşkımı bir türlü ben sana anlatamıyorum

Senden kaçmak istesem de ben kaçamıyorum

Bir dilenci gibi kapındayım sende gidemiyorum

Her gün gönlümde açtığın yaralarım iyileşmez

Bu gidişle bu gönlüm mutluluğu bilirim görmez

Neden seni sevene o gönlün bir parçacık gülmez

Gönlümdeki aşkı gönlün almaz bana gel demez

Senden kaçmak istesem de ben kaçamıyorum

Bir dilenci gibi kapındayım sende gidemiyorum

Galiba ecelim gelirse bu gönlümle bedenim gider

Böylece çektiğim ıstıraplarım o andan sonra biter

Beni kaybettikten sonra umarım hasretim yeter

İnanıyorum gittikten sonra çekeceğin olacak keder

Senden kaçmak istesem de ben kaçamıyorum

Bir dilenci gibi kapındayım sende gidemiyorum

Gülveren’im sevilmemek kaderinmiş bak böyle

Sen otur kendin yaz sen kendin kendine söyle

Duymaz o vefasız terk et durma git var gücünle

Bir gün kıymetini bilir elbet pişmanlıkla ziyadesiyle

Senden kaçmak istesem de ben kaçamıyorum

Bir dilenci gibi kapında değilim artık  gidiyorum

Mehmet Aluç / Âşık Gülveren